GSM: 0.542.535 51 71   |   e-Posta:                     
Birinci    Dünya    Savaşından    yenik    ayrılan    Osmanlı    devletinin    toprakları;    30    Ekim    1918 tarihinde   imzalanan   Mondros   Ateşkes   Anlaşmasından   sonra,   itilaf   devletleri   olan   İngiltere,   Fransa, Yunanistan   ve   İtalya   tarafından   bölge   bölge   işgal   edildi.   İtalyanlar   ise   Anadolu'nun,   Kuşadası'ndan Antalya'ya   kadar   olan   kıyı   bölgesini   işgal   ettiler.   İtalyanlar   Menteşe   sahillerini   11   Mayıs   1919   günü sabahtan   itibaren   işgal   etmeye   başladı.   İlk   olarak   Fethiye   işgal   edildi.   Aynı   gün   Marmaris   ve Bodrum   da   işgal   edildi.   İtalyanlar   16   Mayıs   1919   tarihinde   Güllük'e   asker   çıkardılar.      16   Mayıs'ta Güllük’e    gelen    İtalyan    subay,    tercüman    ve    250    askerden    oluşan    Birlik;    yemeklerini    gemide pişiriyor ve çadırlarında yiyorlardı. İtalya,    Güllük'ten    sonra    Milas'a    yönelir.    İtalya,    Güllük'teki    Birliklerini    11    otomobil,    iki mitralyöz    ve    levazım    askerleriyle    takviye    eder.    Yunan    işgallerinin    kendi    bölgelerine    doğru ilerlediğini    gören    İtalyanlar,    Güllük'teki    kuvvetlerinden    300    kadarını    30    Mayıs'ta    Milas'a    sevk ettiler. Anadolu'daki   İtalyan   işgal   kuvvetlerinin   karargâhı   Söke'dir.   Antalya,   Güllük,   Milas,   Kuşadası, Bodrum,    Marmaris,    Ula    ve    Muğla'da    askeri    malzeme    depoları    bulunmaktadır.    Güneybatı Anadolu'daki İtalyan işgal sahası üç bölgeye ayrılmış ve her bölgede bir     bölge     komutanı     görev yapmıştır.   Bölgeler:   Kuşadası,   Milas   ve   Antalya.   Milas   bölgesi   şu   yerleri   kapsamaktadır:   Yeni   Çift, Menderes   Köprüsü,   Karaova,   Çine,   Kavakoşuk,   Güllük,   Mandelyat,   Eskihisar,   Ahiköy,   Muğla   ve Gökova.   Eylül   1919'da,   Türkiye'deki   İtalyan   işgal   kuvvetlerinin   toplamı   19   bindi.   Milas   bölgesinde 1000 İtalyan askeri bulunuyordu. İtalyan    işgal    kuvvetleri    bulundukları    yerlerde    halka    karşı    kötü    davranmamışlar    aksine onların   sempatisini   kazanma   doğrultusunda   çalışmalar   yapmış,   politikalar   izlemişlerdir.   İtalya'nın işgal   politikası   esas   olarak,   işgal   bölgesinde   yaşayan   insanların   dostluğunu   kazanmak   ve   bölgenin zenginliklerinden    yararlanmak    amacına    yönelik    olmuştur.    (Bu    konuda    şöyle    somut    bir    örnek verebiliriz.     Milas-İçme     Köyünden     1912     doğumlu     Kazım     Bencik'le     yaptığım     sözlü     tarih çalışmasında;    Kazım    Bencik,    İtalyan    askerlerinin    köylerine    kadar    gelerek,    köylüden    tavuk, yumurta,   kurbağa   aldıklarını   ve   paralarını   ödediklerini,   kendilerinden   herhangi   bir   kötü   uygulama görmediklerini söylemiştir-Yazarın Notu) İtalyanlar   halkın   sempatisini   kazanmak   için   sağlık   konusunda,   eğitim   konusunda   yardımcı olmuşlar,    yiyecek-içecek    gibi    gıda    maddeleri    dağıtmışlardır.    11    Haziran    1919'da    Rodos'taki komutanlıktan   Başkomutanlığa   gönderilen   bir   raporda   Milas'ta   sinema   kurulması   teklif   edilmiştir. Bulundukları    yerlerde    İtalyanca    kursları    düzenlediler.    İşgal    döneminde;    hastane,    sağlık    ocağı, dispanser,   seyyar   hastane,   pansuman,   ilk   yardım   servisleri   ve   gezici   ambulanslar   şeklinde   sağlık hizmeti   verilen   yerler   arasında   Milas   ve   Güllük   te   bulunmaktadır.   Milas'ta   veterinerlik   hizmetleri de    verilmiştir.    İşgalleri    altındaki    bölgelerde    İtalyanlar,    sivil    ve    askeri    posta    teşkilatını    da geliştirmişlerdir. İtalyanların   kurduğu   ulaşım   ve   haberleşme   işlerinden   sadece   kendileri   değil Türkler de yararlandırılmıştır. İtalyanlar,     işgalleri     altındaki     bölgelerde,     diğer     işgal     kuvvetleri     gibi     halka     zulüm uygulamamalarına   rağmen   emperyalist   işgale   karşı   örgütlenmeler   her   yerde   başlamıştı.   4-11   Eylül 1919'da    toplanan    Sivas    Kongresinde    alınan    kararları    çok    önemli    notuyla    Dışişleri    Bakanına gönderen   Yüksek   Komiser   Felice   Maissa,   kongre   hakkında   bilgi   verdikten   sonra,   Doğu   Anadolu Müdafaai    Hukuk    Cemiyetinin,    Sivas'ta,    Anadolu    ve    Rumeli    Müdafaa-ı    Hukuk    Cemiyeti    haline getirildiğini   ve   Sivas   Kongresinde   genişletilen   heyeti   temsiliyeden   söz   edilmiştir.   Milliyetçi   hareketi idare    eden    bu    kurulun    üyelerinin    Müdafaa-i    Hukuk    Cemiyetinin    üyeleri    oldukları    ve    alt birimlerinin   bütün   Anadolu'da   örgütlendiği   anlatılarak,   bu   direniş   örgütlerinin   İtalyan   işgalinde bulunan Çine, Milas, Marmaris, Fethiye, Kaş ve Antalya'da da kurulduğu belirtilmiştir. Muğla   halkı   daha   önce   İtalyan   işgallerini   protesto   etmişti.   Daha   sonra   İzmir'in   Yunanlılar tarafından   işgali   üzerine   büyük   bir   miting   düzenlediler.   Mitingden   sonra   çalışmalarını   bir   cemiyet çatısı   altında   yürütmek   istediler.   Mutasarrıf   Hilmi   Beyin   de   desteğini   alan   Muğlalı   vatanseverler, 17   Mayıs   akşamı   yaptıkları   toplantıda   gizli   bir   cemiyet   kurdular.   Daha   sonra   yaptıkları   toplantıda cemiyetin   adını,   “Menteşeliler   Müdafaa-i   Vatan   Cemiyeti”   koydular.      Menteşe   sancağının   merkezi olan    Muğla'nın    dışında,    İtalyan    işgalinde    bulunan    Bodrum,    Fethiye,    Marmaris    ve    Milas'ta    da Kuvayı   Milliye   örgütleri   kurulmuştur.   31   Ağustos   1919   günü   Milas'a   gelen   Kuvayı   Milliyecilere   halk, 15   bin   lira   değerinde   erzak   sağlamıştır.   Daha   sonra   Kuvayı   Milliye'ye   Bodrum'da   70   bin,   Milas'ta ise 35 bin liralık erzak temin edilmiştir. İtalyanlar,    kendilerine    yeni    imtiyaz    sağlayacakları    anlaşmaların    peşindedir.    İtalyanlar Türkiye   ile   yapılacak   yeni   anlaşmada   kendilerine   ekonomik   yarar   sağlayacak   anlaşma   maddelerini arasında   şu   maddede   yer   almaktadır:   Menderes   vadisinde,   Denizli   veya   Nazilli'ye   kadar   uzanacak bir    demir    yolu    hattı    yapılarak;    Güllük,    Gökova,    Marmaris    ve    Fethiye'ye    yapılacak    limanlarla bağlantı tamamlanılmalı. 11    Nisan    1922    tarihli    bir    belgeye    göre,    Osmanlı    Hükümetiyle    İtalya    arasında    yapılacak anlaşmanın   taslağı   hazır   hale   getirilmiştir.   Osmanlı   Hariciye   Nazırı   İzzet   Paşa   ile   İtalya'nın   İstanbul Büyükelçisi   Garrroni   arasında   24   Nisan   1922'de   imzalanan   7   maddelik   anlaşmada   İtalyanlar   çeşitli imtiyazlar    sağlanmış    ve    bunların    arasında    Aydın-Güllük    ile    Muğla-Fethiye    arasında    demiryolu yapılması da bulunmaktadır. Kaynaklar: 1-Milli    Mücadele    Döneminde    Türk-İtalyan    İlişkileri,    Yrd.    Doç.    Dr.    Mevlüt    Çelebi,    Atatürk Kültür, Dil ve Tarih Yüksek Kurumu 2-Kurtuluş Savaşında Muğla, Ünal Türkeş Nevzat Çağlar TÜFEKÇİ, Araştırmacı-Yazar
© Nevzat Çağlar TÜFEKÇİ / Milas - 2017 - 2019
www.milas.org.tr  

İTALYAN İŞGAL DÖNEMİNDE MİLAS

Nevzat Çağlar TÜFEKÇİ’nin Milas Yazıları (5)

Site Haritası

NÇT’nin Milas Yazıları

NÇT’nin Öyküleri

NÇT’nin Kitapları

NÇT’nin Özyaşamı

NÇT

NÇT’nin Makaleleri

GSM: +90.542.535 51 71   |   e-Posta:
© Nevzat Çağlar Tüfekçi / Milas - 2017 - 2019

Nevzat Çağlar TÜFEKÇİ’nin Milas Yazıları (5)

www.milas.org.tr    
Facebook sayfamız yayına başladı.

NÇT’nin Milas Yazıları

NÇT’nin Öyküleri

NÇT’nin Kitapları

NÇT’nin Özyaşamı

NÇT

NÇT’nin Makaleleri

Birinci   Dünya   Savaşından   yenik   ayrılan   Osmanlı   devletinin toprakları;   30   Ekim   1918   tarihinde   imzalanan   Mondros   Ateşkes Anlaşmasından     sonra,     itilaf     devletleri     olan     İngiltere,     Fransa, Yunanistan   ve   İtalya   tarafından   bölge   bölge   işgal   edildi.   İtalyanlar ise     Anadolu'nun,     Kuşadası'ndan     Antalya'ya     kadar     olan     kıyı bölgesini   işgal   ettiler.   İtalyanlar   Menteşe   sahillerini   11   Mayıs   1919 günü   sabahtan   itibaren   işgal   etmeye   başladı.   İlk   olarak   Fethiye işgal    edildi.    Aynı    gün    Marmaris    ve    Bodrum    da    işgal    edildi. İtalyanlar   16   Mayıs   1919   tarihinde   Güllük'e   asker   çıkardılar.      16 Mayıs'ta   Güllük’e   gelen   İtalyan   subay,   tercüman   ve   250   askerden oluşan     Birlik;     yemeklerini     gemide     pişiriyor     ve     çadırlarında yiyorlardı. İtalya,    Güllük'ten    sonra    Milas'a    yönelir.    İtalya,    Güllük'teki Birliklerini   11   otomobil,   iki   mitralyöz   ve   levazım   askerleriyle   takviye eder.   Yunan   işgallerinin   kendi   bölgelerine   doğru   ilerlediğini   gören İtalyanlar,    Güllük'teki    kuvvetlerinden    300    kadarını    30    Mayıs'ta Milas'a sevk ettiler. Anadolu'daki   İtalyan   işgal   kuvvetlerinin   karargâhı   Söke'dir. Antalya,    Güllük,    Milas,    Kuşadası,    Bodrum,    Marmaris,    Ula    ve Muğla'da    askeri    malzeme    depoları    bulunmaktadır.    Güneybatı Anadolu'daki    İtalyan    işgal    sahası    üç    bölgeye    ayrılmış    ve    her bölgede bir      bölge      komutanı      görev      yapmıştır.      Bölgeler: Kuşadası,   Milas   ve   Antalya.   Milas   bölgesi   şu   yerleri   kapsamaktadır: Yeni   Çift,   Menderes   Köprüsü,   Karaova,   Çine,   Kavakoşuk,   Güllük, Mandelyat,    Eskihisar,    Ahiköy,    Muğla    ve    Gökova.    Eylül    1919'da, Türkiye'deki    İtalyan    işgal    kuvvetlerinin    toplamı    19    bindi.    Milas bölgesinde 1000 İtalyan askeri bulunuyordu. İtalyan    işgal    kuvvetleri    bulundukları    yerlerde    halka    karşı kötü      davranmamışlar      aksine      onların      sempatisini      kazanma doğrultusunda      çalışmalar      yapmış,      politikalar      izlemişlerdir. İtalya'nın    işgal    politikası    esas    olarak,    işgal    bölgesinde    yaşayan insanların    dostluğunu    kazanmak    ve    bölgenin    zenginliklerinden yararlanmak   amacına   yönelik   olmuştur.   (Bu   konuda   şöyle   somut bir   örnek   verebiliriz.   Milas-İçme   Köyünden   1912   doğumlu   Kazım Bencik'le   yaptığım   sözlü   tarih   çalışmasında;   Kazım   Bencik,   İtalyan askerlerinin    köylerine    kadar    gelerek,    köylüden    tavuk,    yumurta, kurbağa     aldıklarını     ve     paralarını     ödediklerini,     kendilerinden herhangi    bir    kötü    uygulama    görmediklerini    söylemiştir-Yazarın Notu) İtalyanlar       halkın       sempatisini       kazanmak       için       sağlık konusunda,   eğitim   konusunda   yardımcı   olmuşlar,   yiyecek-içecek gibi   gıda   maddeleri   dağıtmışlardır.   11   Haziran   1919'da   Rodos'taki komutanlıktan    Başkomutanlığa    gönderilen    bir    raporda    Milas'ta sinema   kurulması   teklif   edilmiştir.   Bulundukları   yerlerde   İtalyanca kursları    düzenlediler.    İşgal    döneminde;    hastane,    sağlık    ocağı, dispanser,    seyyar    hastane,    pansuman,    ilk    yardım    servisleri    ve gezici   ambulanslar   şeklinde   sağlık   hizmeti   verilen   yerler   arasında Milas   ve   Güllük   te   bulunmaktadır.   Milas'ta   veterinerlik   hizmetleri de   verilmiştir.   İşgalleri   altındaki   bölgelerde   İtalyanlar,   sivil   ve   askeri posta teşkilatını da geliştirmişlerdir. İtalyanların    kurduğu    ulaşım ve     haberleşme     işlerinden     sadece     kendileri     değil     Türkler     de yararlandırılmıştır. İtalyanlar,   işgalleri   altındaki   bölgelerde,   diğer   işgal   kuvvetleri gibi    halka    zulüm    uygulamamalarına    rağmen    emperyalist    işgale karşı    örgütlenmeler    her    yerde    başlamıştı.    4-11    Eylül    1919'da toplanan   Sivas   Kongresinde   alınan   kararları   çok   önemli   notuyla Dışişleri   Bakanına   gönderen   Yüksek   Komiser   Felice   Maissa,   kongre hakkında   bilgi   verdikten   sonra,   Doğu   Anadolu   Müdafaai   Hukuk Cemiyetinin,     Sivas'ta,     Anadolu     ve     Rumeli     Müdafaa-ı     Hukuk Cemiyeti    haline    getirildiğini    ve    Sivas    Kongresinde    genişletilen heyeti   temsiliyeden   söz   edilmiştir.   Milliyetçi   hareketi   idare   eden   bu kurulun   üyelerinin   Müdafaa-i   Hukuk   Cemiyetinin   üyeleri   oldukları ve   alt   birimlerinin   bütün   Anadolu'da   örgütlendiği   anlatılarak,   bu direniş     örgütlerinin     İtalyan     işgalinde     bulunan     Çine,     Milas, Marmaris, Fethiye, Kaş ve Antalya'da da kurulduğu belirtilmiştir. Muğla   halkı   daha   önce   İtalyan   işgallerini   protesto   etmişti. Daha   sonra   İzmir'in   Yunanlılar   tarafından   işgali   üzerine   büyük   bir miting    düzenlediler.    Mitingden    sonra    çalışmalarını    bir    cemiyet çatısı     altında     yürütmek     istediler.     Mutasarrıf     Hilmi     Beyin     de desteğini   alan   Muğlalı   vatanseverler,   17   Mayıs   akşamı   yaptıkları toplantıda     gizli     bir     cemiyet     kurdular.     Daha     sonra     yaptıkları toplantıda      cemiyetin      adını,      “Menteşeliler      Müdafaa-i      Vatan Cemiyeti”   koydular.      Menteşe   sancağının   merkezi   olan   Muğla'nın dışında,   İtalyan   işgalinde   bulunan   Bodrum,   Fethiye,   Marmaris   ve Milas'ta   da   Kuvayı   Milliye   örgütleri   kurulmuştur.   31   Ağustos   1919 günü   Milas'a   gelen   Kuvayı   Milliyecilere   halk,   15   bin   lira   değerinde erzak   sağlamıştır.   Daha   sonra   Kuvayı   Milliye'ye   Bodrum'da   70   bin, Milas'ta ise 35 bin liralık erzak temin edilmiştir. İtalyanlar,        kendilerine        yeni        imtiyaz        sağlayacakları anlaşmaların    peşindedir.    İtalyanlar    Türkiye    ile    yapılacak    yeni anlaşmada     kendilerine     ekonomik     yarar     sağlayacak     anlaşma maddelerini    arasında    şu    maddede    yer    almaktadır:    Menderes vadisinde,   Denizli   veya   Nazilli'ye   kadar   uzanacak   bir   demir   yolu hattı   yapılarak;   Güllük,   Gökova,   Marmaris   ve   Fethiye'ye   yapılacak limanlarla bağlantı tamamlanılmalı. 11   Nisan   1922   tarihli   bir   belgeye   göre,   Osmanlı   Hükümetiyle İtalya      arasında      yapılacak      anlaşmanın      taslağı      hazır      hale getirilmiştir.    Osmanlı    Hariciye    Nazırı    İzzet    Paşa    ile    İtalya'nın İstanbul      Büyükelçisi      Garrroni      arasında      24      Nisan      1922'de imzalanan    7    maddelik    anlaşmada    İtalyanlar    çeşitli    imtiyazlar sağlanmış    ve    bunların    arasında    Aydın-Güllük    ile    Muğla-Fethiye arasında demiryolu yapılması da bulunmaktadır. Kaynaklar: 1-Milli   Mücadele   Döneminde   Türk-İtalyan   İlişkileri,   Yrd.   Doç. Dr. Mevlüt Çelebi, Atatürk Kültür, Dil ve Tarih Yüksek Kurumu 2-Kurtuluş Savaşında Muğla, Ünal Türkeş Nevzat Çağlar TÜFEKÇİ, Araştırmacı-Yazar

İTALYAN İŞGAL DÖNEMİNDE MİLAS

Diğer sayfalar için tıklayınız Diğer sayfalar için tıklayınız